LOPADİON KALESİ (ULUABAT KALESİ)

Lopadion Kalesi (günümüz adıyla Ulubat Kalesi), Ulubat Gölü’nün hemen kıyısında yer alan ve Bizans döneminden kalma oldukça stratejik bir yapıdır.

Bu kale, tarihte İstanbul’u Anadolu’ya bağlayan ana yol üzerinde bulunduğu için askeri açıdan bir “kilit” noktası olarak görülmüştür. Burası hem tarihi derinliği hem de yerel efsaneleriyle dikkat çeken önemli bir Orta Çağ yapısıdır.

Kale, 11. yüzyılın sonlarında (yaklaşık 1087-1090) Bizans İmparatoru I. Aleksios Komnenos tarafından inşa ettirilmiştir. Temel amacı, bölgeye yönelik Türkmen akınlarını durdurmak ve stratejik bir karakol oluşturmaktır.

Antik ticaret yollarının kesişim noktasında, Uluabat Gölü’nün Marmara Denizi’ne açılan çıkış kapısı üzerinde yer alması nedeniyle tarih boyunca büyük askeri önem taşımıştır.

1335 veya 1342 yıllarında Orhan Gazi tarafından fethedilerek Osmanlı topraklarına katılmıştır. Burasının Orhan Gazi tarafından feth edilmesinde en büyük desteği kalenin çobanı Runguç Paşa’nın büyük katkısı olmuştur. Kalenin hayvanlarını otlatmakta olan Runguç, Osmanlı askerlerini akşam üzeri alaca karanlıkta otlattığı sığır sürüsünün arasına gizleyerek Lopadion Kalesi’ne sokar ve kale feth edilir. Runguç Paşa, günümüzde kendisi ile aynı adı taşıyan mahalledeki caminin bahçesindeki türbede yatmaktadır.

Günümüzde kale ve içindeki eski yerleşim büyük ölçüde tahrip olmuş olsa da, sur duvarlarının önemli bir kısmı ve ana giriş kapıları halen ayaktadır. Yapı malzemesi olarak moloz taş ve tuğla kullanılmış, yer yer antik dönemden kalma “devşirme” mermer parçalara da rastlanmaktadır.

Süt Kalesi” efsanesi

Burasının halk arasında “Süt Kalesi” olarak da bilinmesinin sebebi ilginç bir efsaneye dayanır.

Anlatıya göre, kucağında bebeğiyle öldürülen lohusa bir kadının anısına, her Cuma günü kalenin duvarlarındaki taşlardan anne sütü damladığına inanılır. Bilimsel olarak bu durumun yoğun kireçli sudan kaynaklandığı tahmin edilse de, bu efsane kaleye mistik bir hava katmaktadır.