BU VATAN KİMİN?

Kimisi için VATAN; BANKALARIDIR, BORSADAKİ paralarıdır, MADEN OCAKLARIDIR.

Kimisi içinse VATAN, bedeninin bir parçasını cephelerde ve de KURTULUS’TA (14 Eylül 1922) Canbalı deresinde akıntıya kapılıp şehit olan kahramanlarındır VATAN.

Günümüzde ise, yurdumun taşını toprağını, kurdunu kuşunu koruyanlarındır VATAN.

Benim içinse VATAN; Nilüfer’dir, Ergene’dir, Kazdağları’dır. Toprağımın akciğerlerinin söküldüğü her yerdir.

Çocukluğum ÇAMLICA’da geçti. Nilüfer çayı Çamlıca’dan geçerken geniş bir yay çizer. İki sıralı telli kavak ve söğüt ağaçlarının her bir dalında üveyikler ve kumru yuvaları ile yılanlar birbirilerine uzak değillerdi.

Suyun içinde kibrinlerin, kızıl kanatların cümbüşü göz kamaştırıcıydı. Dalgınlığınıza gelip kendinizden geçerseniz yengeçlerin tuttuğunuz balıkları aşırdığını anlayamazsınız bile.

Pike yapıp suyu çırpıştıran kırlangıçlar, yar boylarına girip çıkan ARI KUŞLARI ile Nilüfer, adeta cennetten bir köşeydi.

Bunlar yok artık.

Çamaşır yıkanmaz, suyu içilmez, yanından geçilmez oldu o güzelim Nilüfer Çayı’nın

Yurdumun her bir köşesi için anlatılacak ne de güzel anılar vardı. Doğayla birlikte anılarımız da yok oldu. Birileri alacağını alıp geriye kül ve siyanür bırakıp gider. Her zaman öyle olmuyor mu? Şimdi Çanakkale, Sakarya, 14 Eylül Karacabey şehitleri ayağa kalksa, biz böyle bir vatan için mi vurulduk deseler ne cevap vereceğiz?