BİR GÜNLÜK DEĞİL, YILLARIN İHMALİNİN SONUCU

Kahramanmaraş’ta yaşanan okul saldırısı, ilerleyen yıllarda farklı şekillerde karşımıza sıkça çıkacak bir durum. Bu, yıllardır görmezden gelinen, ertelenen, küçümsenen pek çok sürecin bir sonucu. Ve en acı olanı şu; bu tür olaylar aslında sürpriz değil.

Hiçbir çocuk bir sabah uyanıp bu noktaya gelmez. Bu bir süreçtir. Uzun, çoğu zaman sessiz ilerleyen ama bakan, önemseyen gözlerin fark edebileceği bir süreç… Erken çocukluktan itibaren davranışlarda değişimler, öfke patlamaları, empati kurmakta zorlanma, sınır ihlalleri… Bunların hiçbiri “bir anda” ortaya çıkmaz.

Peki biz ne yapıyoruz?

Görüyoruz ama çoğu zaman “geçer” diyoruz.

Duyuyoruz ama “abartılıyor” diyoruz.

Uyarılıyoruz ama “bizim çocuğumuz yapmaz” diye savunmaya geçiyoruz.

Oysa okul dediğimiz yer sadece akademik bilgi verilen bir alan değil aynı zamanda ruhsal gelişimin en yoğun gözlemlendiği ortamlardan biri. Öğretmenler, psikolojik danışmanlar çocuklar ile uzun süre ve iç içedir sadece ders anlatılmaz, çocuğun ruhsal sağlınında gözlemlendiği birçok alan yaratırlar. Çocuğun davranışını, ilişkisini, duygusunu okur. Ve çoğu zaman aileye ulaşmaya çalışır.

Ama burada kritik bir kırılma var:

Aileler bu geri bildirimleri nasıl alıyor?

Bir uyarı geldiğinde bunu bir “tehdit” gibi algılayan, çocuğunun etiketlendiğini düşünen, kendi ebeveynliğinin sorgulandığını hisseden çok fazla aile var. Bu yüzden de en kıymetli fırsat kaçırılıyor erken müdahale.

Gerçek şu ki; erken fark edilen bir davranış değiştirilebilir, yönlendirilebilir.

Ama gözden kaçan, ertelenen ve biriken davranışlar zamanla daha karmaşık, daha yıkıcı hâle gelir.

Bugün geldiğimiz noktada sadece bireyi konuşmak eksik kalır.

Bu, sistemsel bir mesele.

Okullarda psikolojik destek hizmetleri yeterli mi?

Öğretmenler bu kadar yükün altında ne kadar fark edebilir?

Aileler ruh sağlığı desteğine ulaşmakta ne kadar istekli ve bilinçli?

Ve en önemlisi: Ruh sağlığı hâlâ neden “en son başvurulan” alan?

Belki de en rahatsız edici soruyu sormak gerekiyor.

Biz gerçekten çocukların ruh sağlığını öncelik haline getirdik mi, yoksa sadece kriz çıktığında mı konuşuyoruz?

Bugün bir okulda yaşananlar, sadece o okulun değil, hepimizin meselesi. Çünkü ihmal edilen her erken sinyal, bir gün çok daha yüksek bir sesle geri dönebilir.

Bu yüzden uzmanların çağrısı çok net:

Öğretmenleri dinleyin.

Uzmanların kapısını erken çalın.

“Bir şey olmaz” demeden önce bir kez daha düşünün.

Çünkü bazen bir çocuğu gerçekten korumak, onun davranışını inkâr etmek değil; onu zamanında fark etmektir.